چه حسی دارد اگر در یک کلاس بی هوا بنشینی

این کوچه های بن بست جزای کدام گناه نکرده ام است

قدم هایم را تند میکنم

انگار میخواهم از هجوم این تلاطم کمی بکاهم

من با همه ی گذشته ام میگریزم

کاش این شهر آنقدر بزرگ بود که میشد همه ی تنهاییم را در آن گم کنم

اما افسوس

شهری که خود تنهاست چگونه تنهاییم را درک میکند

من از صداقت آیینه ها میترسم

انگار جاده پایانی ندارد

روح من جایی زیرآسفالت همین خیابان است

عشقی نیست شوری نیست

من از بی پایانی جاده دلگیرم

در هجوم آب و آیینه

در مقابل می ایستم

جز سیاهی چیزی نمیبینم

فریاد میزنم

مگر نمی بینی؟ من در تاریکی غرق شده ام

زمزمه ای می آید

مگر می شود باور ک...

دیگر هیچ چیز نیست جز تاریکی

و دستی که از خاموشی یک آیینه ی دروغگو هنوز میسوزد

چند وقت پیش روی همین کوه باد احساسم را با خود برد و چشمهایم را اشکهایت

این انصاف نیست نازنین

انگشت سکوت روی یک کور بی احساس کشیدن

این انصاف نیست

فریاد را از هیچش گرفتن

وقتی نبودی همه ی حجم زمین شده بود جای خالی تو

وقتی که نبودی آسمان آبی نبود

آبی بودن عشق میخواهد

آسمان که عاشق نبود

وقتی نبودی...

هیس............................................................. 

می خواهم بنویسم

از تو از خودم شاید هم از یک غریبه نوشتم

یک غریبه که آرام آرام دست در دست من روی پشت بام باریک یک ریل رو به تاریکی گام برمی دارد

و عجیب اینکه این صحنه را هرگز در رویاهایم نجوییده بودم

نه ار داس خبری هست نه از شنل مشکی

غریبه دسته گلی از رز زرد در دست دارد

و صدای زنی که به زوزه ی گرگ می ماند ابهت گوش را پر میکند

افسوس

گرمایی در دست ندارم تا به این فضای یخ زده هدیه کنم

تلفیق رنگهای تیره بیداد میکند در این صحنه ی سیاه و سفید

یک صحنه به سیاهی نگاه غریبه به سپیدی لباس من

و وجود تو که تاریکی را به فضا و بلندی را به این دیوار داده ای

داستان خوبی می شود

یک داستان عاشقانه

داستانی از تو

از غریبه

شاید هم داستان خودم

قرار بود بیایی برای من باشی

نه اینکه بعد من اینجا به جای من باشی

قرار بود بیایی به هم بپیوندیم

فدای چشم تو باشم فدای من باشی

قرار بود بیایی شبی به زیبایی

غزال من غزل دردهای من باشی

قرار بود بیایی ز کوچه ایی بن بست

شبی غریبه ترین آشنای من باشی

قرار بود بیایی و فتنه بنشیند!

نه اینکه تا به ابد ماجرای من باشی

هزار آیینه در من شکست نشکستی         نشد که دست کم اینجا صدای من باشی

سلام دوستای عزیز خیلی فکر کردم دیدم دیر یا زود باید همتون و ترک کنم اما گفتم چه بهتر که تا وقتی میتونم باشم به خاطر همه ی دوستایی که تو این مدت لطف داشتن میمونم تا وقتی بتونم 

هیچ وقت فکرشم نمیکردم این وبلاگ و تعطیلش کنم اما خوب باید این کارو بکنم

کاش بودی تا دلم تنها نبود

                                             تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا ببینی بعد تو

                                          بی تو هرگز زندگی زیبا نبود

                                پایانی برای همه ی روزهای خوبم

                             و سلام ثانیه های تلخ عبور

میدانم یک روز تو مرا ترک می کنی روزی که ترکم کنی آسمان ابریست مثل امروز اون روز تو بیتفاوت از کنارم می گذری و می گویی خداحافظ . انقدر سردی که یخ می زنم . و تو برمی گردی و به راهت به جلو ادامه میدهی

ولی من می مانم و خیره می شوم به صحنه ی دور شدنت باران تندی شروع به باریدن می کند باد می وزد تو چترت را باز می کنی و محکم قدم بر می داری   اما من هنوز هم همانطور زیر باران مانده ام باورم نمی شود تمام ثانیه هایی را که به خودم دروغ می گفتم حالا من مانده ام و یک قلب شکسته من مانده ام و یک غرور له شده من مانده ام و لحظه های دلتنگی

 حالا که فکر می کنم می بینم هیچ چیز برای ادامه نداره دستانم را می گشایم صورتو را رو به آسمان می گیرم تا حسابی خیس شوم به امید اینکه باران مرا هم مثل جاده محو کند در خود  

احتما لا تا بعد امتحانات آپ نمی کنم

من بی تو هیچم تو باورم نکن                                    خیسم ز گریه تنهاترم نکن

عاشق نبودم تا با تو سر کنم                                     آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم               تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم  اگه این منم که هستم                 ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو اگه بی قرارم از تو                       تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره به تو میرسم دوباره                      اگه عاشقم بهانه ام تویی

به من مومن نگو وقتی که حتی

واسه یه لحظه هم عاشق نبودم

به من که این همه از رستگاری

فقط دم می زدم عاشق نبودم

یه عمره از دلم ترسیدم و باز

دم آخر من و دیوونه کرده

حالا می ترسم این دیوونه حالی

یه روز از من جدا شه برنگرده.

همیشه از خود می پرسم

                                      خدایا به چه گناهی عاشقم کردی؟

من که داشتم مثل آدم زندگیم و می کردم من که به کسی بدی نکردم

پس چرا لایق این انتظار احمقانه ام ؟

حالا به جز کوچی غریب من دیگه راهی ندارم

                                                    گریه نکن عروسکم من که گناهی ندارم

عزیزکم گریه نکن شب منم بارونیی

                                            بارون شهر عاشقا خرابیی ویرونیی

من مدتی رو به خاطر امتحانات دانشگاه مطلب نمی نویسم

برای همین از همه معذرت می خوام

نمی دونم تا حالا عاشق شدید یا نه ؟

ولی می دونم دقیقا موقعی که شما فکر می کنید عاشق یکی شدید موقعی که شما احساس میکنید

لحظه هایی که می بینیدش ثانیه ای و لحظه های بی اون عمری می گذره.

برای زیستن دو قلب لازم است

قلبی که دوستت بدارد                  و                      قلبی که دوستش بداری

عشق از نگاه تو می جوشد        

شعر از کلام من

عشق از کدام پنجره زیباست                 شعر از کدام حنجره؟

این کوچه نام تو را دارد                             این تکدرخت

از عطز تو لبریز است                          با روح تو همزاد است

در ابتدای کوچه                          نام کیست که می سوزد

در انتهای کوچه                          گام کیست که می لرزد

یادش بخیر این داستان            

یک روز مانده به (رفتن) شروع شد

یک شاخه نور                                بر گوشه لبم بود

باید به متن حادثه برگردم:

در کنج این اتاق                   از دست هر چه درس

فریاد میزدم                                                   من تست میزدم

آنان که خاک را به هنر کیمیاکنند 

  از کیست؟

الف)مولانا       ب)سعدی     ج)حافظ        د)هر سه

هر چند گزینه سوم درست بود             اما گزینه بهتر

گزینه چهارم بود

رفتم کنار پنجره تا جان خسته را

با عطر یاس خانه همسایه شستشو دهم

وقتی نسیم بوی تو راآورد             من پشت پنجره بودم

غوغای عطر یاس هوش از سرم ربوده بود

من ایستاده بودم          شرم از کنار پنجره روبه رو گریخت

برق نگاه که بود         شب را شکافت         همچون شهاب

من ایستاده بودم         در فکر این غزل

آنانکه خاک را به هنر کیمیا کنند        

 آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند؟

این مطلب و دارم برای بهترین دوستم سارا مینویسم که با وجود مدت کمی که با من بود ولی چون به صداقتش ایمان آوردم برام خیلی عزیزه می خوام بگم خداحافظی از اون سخترین کار زندگیم بود دلم می خواد بدونه وقتی داشتم خداحافظی می کردم چقدر دلم می خواست بغلش کنم و زار زار گریه کنم توی این مدت اونقدر به وجودش عادت کردم که دوری از اون برام مثل کابوس بود

می دونی از وقتی رفته دلم بدجوری گرفته همش فکر می کنم تو یه هدیه از طرف خداوند به من بودی اما تاحالا هرچی فکر می کنم نمیفهمم به جزای کدام گناه خدا تو رو از من گرفت.

سارای من گل من  کاش یکبار تنها همین یکبار برایم تکرار میشدی تکرار.

زندگي در حصار ثانيه هاست

مرگ در آن سوي زمان پيداست

اي دل از اين زمين چه مي خواهي؟

ساحل عشق در دل دریاست.

اي رويش سبز گون صحرا باران!

                                        تصوير ترانه هاي دريا باران!

من با تو دوباره سبزتر خواهم شد

                                      يك فصل ببار بي محابا باران!

مي توان پرنده شد سر به آسمان گذاشت

                                         مي توان اسير ماند خويش را مجاب كرد

آن طرف صفا و عشق اين طرف فريب و رنگ

                                            فرصتي نمانده است بايد انتخاب كرد!

تصویر تو با صدای دریا آمیخت                نوری شدو در آیینه دل ها ریخت

زندگی یعنی ترحم داشتن                      با شقایق ها تفاهم داشتن

یادت باشه هر وقت به  یه چیز خیلی قشنگ نگاه کردی یاد خالق اون زیبایی بیفتی

زندگی یعنی همین

هميشه سبز زندگي كن

وخاكستري بمير مثل طبيعت

اگر روزي همه از تو متنفر شدند انگاه به ياد داشته باش كه هنوز هم خداوند تو را دوست دارد

شادابي را از طبيعت بياموز